Ignaców

Patrz hasło: Wyryki.

Pierwotnie osada nosiła również nazwę Ignaców. Pochodzi prawdopodobnie od imienia właściciela majątku – Ignacego Szlubowskiego.

Ignaców powstał w powiecie włodawskim guberni siedleckiej (od 1912 r. guberni chełmskiej). W latach 1915–1918 r. znajdował się w strefie wojskowej okupacji niemieckiej, tzw. Etappen Inspektion Armee Bug. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę (1919-1939) wieś należała do powiatu włodawskiego województwa lubelskiego. W czasie okupacji niemieckiej (1939–1944) włączono ją do powiatu chełmskiego. Od 1944 r. powróciła do powiatu włodawskiego województwa lubelskiego. W latach 1975–1998 w składzie województwa chełmskiego. Od 1999 r. w powiecie włodawskim województwa lubelskiego.

Gmina

Ignaców powstał w gminie Krzywowierzba [APL, KWPB, sygn. 4]. W 1933 r. utworzono w niej gromadę Ignaców [LDW, 1933, nr 22, poz. 181].

Po likwidacji gmin, w latach 1954–1962, wieś wchodziła w skład gromady Horostyta, razem z Zahajkami i Krzywowierzbą [DUWRNwL, 1954, nr 15, poz. 64]. Potem przyłączono ją do gromady Wyryki [DUWRNwL, 1961, nr 11, poz. 84]. Od 1973 r. sołectwo należy do gminy Wyryki.

Według Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (stan na 1.10.2025) wieś nie ma części składowych [https://eteryt.stat.gov.pl/].

W 1871 r. w źródłach pisanych pojawiają się następujące nazwy terenowe: Horoszki, Kąty, Kozarzec, Kutyki, Lasek, Łąka, Łaczki, Nowiny, Podlasie, Stare [APL OCH, HW, sygn. 2/154].

W trakcie systematycznych badań powierzchniowych prowadzonych w ramach AZP w roku 1986 odkryto 4 stanowiska o charakterze śladów osadniczych. Nieznana jest chronologia znalezionych nielicznych wytworów krzemiennych i fragmentów ceramiki naczyniowej [NID, AZP obszar 70-88]. 

Ignacy Szlubowski wybudował nowy folwark w Ignacowie w latach 1805–1846, rozparcelowany po 1877 r. Wydarzenia te dały początek osadzie.

W 1805 r. dobra Horostyta z folwarkami Horostyta, Zahajki, Lipówka i Zaliszcze otrzymał Ignacy Szlubowski, który wybudował w nich nowy folwark w Ignacowie. Po nim w 1846 r. odziedziczył je jego jedyny syn, Michał. W 1856 r. Horostytę, Lipówkę i Zahajki kupił od niego Karol Smoczyński. W 1860 r. Horostytę i Ignaców nabył Bronisław Deskur. Będąc osobą zaangażowaną w ruch niepodległościowy w czerwcu 1862 r. sprzedał dobra ziemskie Eugenii z Bielskich żonie Józefa Bielskiego. W 1869 r. Ignaców na publicznej licytacji kupił Zygmunt Lauber. W 1874 r. sprzedał go Ludwikowi Modzelewskiemu. W 1877 r. jego dobra na licytacji nabyła Ludwika Izabela z Łęckich Lauber (żona Maurycego), która w kolejnych latach dokonała ich parcelacji [APL OCH, HW, sygn. 1/9, 2/52].

W folwarku mieszkali prawosławni (parafia w Horostycie) i wyznawcy obrządku rzymskokatolickiego (parafia w Opolu). Liczba katolików wzrosła w 1905 roku. W Liber Conversorum rzymskokatolickiej parafii opolskiej z tego roku zapisano 48 osób z Ignacowa, które przeszły na obrządek rzymskokatolicki. W 1919 r. wieś przyłączono do parafii rzymskokatolickiej w Lubieniu.

W 1887 r. w Ignacowie zamieszkiwało 43 osoby [PKSG za 1887]. Według spisu powszechnego z 1921 r. w miejscowości w 9 budynkach zamieszkiwało 78 osób, w tym 52 rzymskich katolików, 10 prawosławnych i 14 Żydów [Skorowidz miejscowości, 1924, t. 4, s. 118]. W 2021 r. w Ignacowie było zameldowanych 15 osób [https://www.polskawliczbach.pl]. Zdecydowana większość mieszkańców na przestrzeni dziejów utrzymywała się z rolnictwa i gospodarki leśnej.