Babczyzna

Patrz hasło: Ostrówek.

Nazwa pochodzi od słowa ,,babczyzna”, oznaczającego spadek po babce [NMP, 2004, t. 1, s. 44].

Babczyzna powstała w powiecie lubartowskim guberni lubelskiej. W 1915 r., po zajęciu tych terenów przez wojska niemieckie i austro-węgierskie, znalazła się ona pod zarządem austro-węgierskiego Generalnego Gubernatorstwa Wojskowego w Kielcach, którego siedzibę 1 X 1915 r. przeniesiono do Lublina. Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę Babczyzna należała do powiatu lubartowskiego województwa lubelskiego (w latach II wojny światowej w powiecie radzyńskim). W latach 1975–1998 w małym województwie lubelskim. Potem w powiecie lubartowskim województwa lubelskiego.

Gmina

Kolonia Babczyzna powstała w gminie Czemierniki [APL, KGL, sygn. 1866:124]. W 1933 r. utworzono w niej gromadę Babczyzna [LDW, 1933, nr 22, poz. 181].

Po likwidacji gmin w 1954 r. weszła ona w skład gromady Tarkawica [DUWRNwL, 1954, nr 15, poz. 64]. W 1969 r., po likwidacji tej ostatniej, wieś włączono do gromady Kamienowola, której nazwę zmieniono jednocześnie na gromada Ostrówek [DUWRNwL, 1968, nr 13, poz. 100, 101]. Od 1973 r. wieś należy do gminy Ostrówek [DUWRNwL, 1972, nr 12, poz. 239].

Według Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (stan na 1.12.2024) wieś nie ma części składowych [https://eteryt.stat.gov.pl/].

W trakcie systematycznych badań powierzchniowych prowadzonych w ramach AZP w 2000 r. odkryto 7 stanowisk (ślady osadnicze), na których zebrano ułamki ceramiki naczyniowej pochodzące z wczesnej epoki brązu (kultura trzciniecka), wczesnej epoki żelaza (kultura pomorska), wczesnego średniowiecza (po X w.) oraz okresu nowożytnego (XVIII w.), chronologii części znalezisk nie określono [NID, AZP obszar 69-81].

Zapisy historyczne informują, że w 1864 r. jeden z wygonów w Dębicy nazywał się Babczyzna [APL, ZTL, sygn. 1600]. W czasie parcelacji majątku na tym wygonie powstała kolonia Babczyzna.

W 1908 r. dobra Dębica na publicznej sprzedaży nabył Jakow Kipman. Rozpoczął on ich parcelację, w wyniku której powstała kolonia Babczyzna [SRL, Wydział Ksiąg Wieczystych, sygn. 99, 111].

Ludność zamieszkująca wieś była wyznania rzymskokatolickiego i należała do parafii pw. św. Stanisława Biskupa i Męczennika w Czemiernikach w diecezji lubelskiej.

Według spisu powszechnego z 1921 r. w Babczyźnie w 9 budynkach zamieszkiwało 60 osób, w tym 59 łacinników i grekokatolik [Skorowidz miejscowości, 1924, t. 4, s. 54]. W 1943 r. we wsi żyło 107 mieszkańców [Amtliches, 1943, s. 47]. W 2021 r. we wsi mieszkało 53 osób [https://www.polskawliczbach.pl].

Zdecydowana większość mieszkańców na przestrzeni dziejów utrzymywała się z rolnictwa. Użytkowali oni indywidualne gospodarstwa rolne.

• Po odzyskaniu niepodległości przez państwo polskie we wsi nastąpiło ożywienie życia społeczno-politycznego. We wsi działały koła Stronnictwa Ludowego i młodzieży narodowej [Szumiło, 2014a, s. 170-171].